Freshwater-mussel
«Ένας τρόπος για να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στο φυσικό και στο καλλιεργημένο μαργαριτάρι» αναφέρει η A. Matlins στο βιβλίο της “Pearls ” ” είναι σκεφτούμε ότι το φυσικό μαργαριτάρι αποτελεί προϊόν κάποιου μαλάκιου που εργάζεται μόνο του ενώ το καλλιεργημένο είναι προϊόν της επιστήμης η οποία έρχεται να βοηθήσει τη φύση.»
Το 1893 ένας αυστραλός ονομαζόμενος Γουλιέλμος Σαβίλ-Κέντ και τρεις Ιάπωνες- ένας βιολόγος, ο Τοκίχι Νισικάβα, ένας ξυλουργός, ο Τατσουχέσι Μίσε και ο γιος ενός τεχνίτη, ο Κοκίχι Μικιμότο-ανακάλυψαν τεχνικές για την καλλιέργεια μαργαριταριών.
Grafting a black lipped oyster
Υπάρχουν δύο μέθοδοι καλλιέργειας: Εμφύτευση με πυρήνα (bead nucleation) και εμφύτευση με ιστό του μανδύα(Tissue nucleation) Η πρώτη χρησιμοποιείται κυρίως στα μαργαριτάρια που καλλιεργούνται στο θαλασσινό νερό. Εξειδικευμένοι τεχνίτες, κυρίως Ιάπωνες, με xειρουργική ακρίβεια τοποθετούν μέσα στις ωοθήκες (gonad) του μαλάκιου ένα στρογγυλό σώμα , σαν βώλο, μαζί με ένα κομματάκι ιστό από ένα μαλάκιο “δωρητή” Ο ιστός παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία του μαργαριταριού. Χωρίς τον ιστό του μαλάκιου “δωρητή” δεν μπορεί να υπάρξει μαργαριτάρι. Οι μικροί ένθετοι βώλοι με την λεία επιφάνεια παράγονται από κελύφη οστρακοειδών του γλυκού νερού πού ζουν στα ποτάμια της Βόρειας Αμερικής.
Fresh water pearls
Η εμφύτευση με ιστό του μανδύα χωρίς το μικρό, στρογγυλό, ξένο σώμα χρησιμοποιείται στην καλλιέργεια μαργαριταριών του γλυκού νερού σε( λίμνες , ποτάμια) Το μικροσκοπικό κομμάτι του ιστού τοποθετείται κατευθείαν επάνω στον μαλακό μανδύα πού καλύπτει ολόκληρο το εσωτερικό μέρος του στρειδιού Σ’αυτή, την δεύτερη, περίπτωση, επειδή δεν υπάρχει πυρήνας, τα μαργαριτάρια που προέρχονται μόνο από μοσχεύματα ιστών είναι εξολοκλήρου μαργαριτόριζα.
